TOP prestatie!

jeske-1Het creëren van bewustzijn is een top prestatie! Lees hieronder hoe én wat Jeske samen met Workingflow hierin heeft bereikt:

Blog van Jeske Kisters, 23-jarige topsportster en geneeskunde studente. Drievoudig wereldkampioen zeilen tot 24 jaar. Sportieve doel: wereldtitel senioren en medaille op de Olympische spelen 2020.

Via Sporttop ben ik in contact gekomen met Saskia van Workingflow. De vraag die ik bij haar neer heb gelegd ging met name over een stukje lichaamsbewustzijn creëren. En vertrouwen hierop, op mijn gevoel/intuïtie. Als topsporter is het een mega kwaliteit om emoties/pijn uit te kunnen schakelen en hierdoor ultiem te kunnen focussen op wat er moet gebeuren om te winnen. Deze skill heeft me dan ook zeker geholpen in het behalen van successen. Echter met deze skill komt ook een valkuil: overbelasting/overtraining en burn-out. Die heb ik (helaas) ook aan den lijve ondervonden.
Na een intake gesprek heeft Saskia een persoonlijke meditatie voor mij uitgezocht. Hier ben ik, gedurende 40 dagen, mee aan de slag gegaan.

1 juli 2016 was mijn eerste meditatiedag. De introductie van Saskia had ik een aantal keren doorgelezen en de houding een keertje geoefend. Op youtube had ik een filmpje gekeken van Saskia over de in- en uit-tune. Na twee keer nadoen en oefenen wist ik dat het goed ging komen. Nou ik ben er klaar voor! Drie minuten elke kant leek me wat weinig, maar Saskia had aangegeven dat dit gedurende de 40 dagen meditatie opgebouwd wordt.

3 minuten mediteren… eitje toch?!
Kwam ik toch even van een koude kermis thuis… De in-/uit-tune ging hartstikke goed, diepe ademhalingen en toen begon ik aan de ma-meditatie, de meditatie die Saskia persoonlijk voor mij had uitgekozen. Wat een struggle werd het! De drie minuten voelde super lang, voor mijn gevoel leek het wel een uur. Ik kon niet in één houding blijven zitten! Mijn rug, benen en zelfs mijn armen gingen pijn doen. Of misschien deden ze al pijn maar nu ‘voelde’ ik ze pas…?

Mijn stilzitten en (echt) stilzitten
Ik kwam erachter dat stilzitten in één houding blijkbaar niet iets is dat ik normaal gesproken wel eens doe. Sinds mijn burn-out heb ik geleerd dat ontspanning net zo belangrijk (of zelf belangrijker) is dan de inspanning die je levert. Omdat de inspanning bij topsport zo enorm is, is juist ook die ontspanning als balans cruciaal. Stilzitten of even ‘niets doen’ valt ook onder dit kopje. Echter, na deze meditatie kwam ik er dus achter dat er nog een groot verschil zit tussen mijn stilzitten en (echt) stilzitten….

1e rangs zelfcriticus
Bij deze eerste meditatie merkte ik ook dat er allerlei gedachtes naar boven kwamen. De meeste niet bijzonder positief. Ik vond het behoorlijk gênant van mezelf dat ik niet drie minuten stil kon zitten. Kom op zeg, wie kan er nou niet eens drie minuten stilzitten…! Erg verwijtend en geïrriteerd op mezelf werd ik ervan. Wat doe ik normaal gesproken als iets me frustreert of irriteert… juist iets doen! Bewegen, duwen, trekken, net zo lang totdat het ‘opgelost’ is. Tsja, dat ging nu natuurlijk niet! Lekker confronterend. Ik werd toeschouwer van een schouwspel met op de eerste rij zelfkritiek. Dit gaf weer irritatie, om de irritatie. Het duurde dan ook niet lang voordat de hele zaal met tomaten aan het gooien was en zelf bekogeld werd door tomaten…. Het duurde vervolgens wel even voordat ik om dit, toch achteraf wel enigszins, komische plaatje kon lachen… 😉

Het is geen wedstrijd
Gelukkig kon ik bovenstaande struggles met Saskia bespreken. Na een aantal concrete tips en geruststellingen had ik weer goede moed. Met name de realisatie dat ik het voor mezelf doe en dat het geen wedstrijdje is, ‘er is geen goed of fout,’ maakte dat ik iets meer de rust vond om een ideaalbeeld en verwachtingen (die ik blijkbaar toch had), wat meer los te laten.
De weken daarna ging het mediteren me steeds iets gemakkelijker af, ik merkte dat het stilzitten me steeds minder energie kostte. Al merkte ik nog steeds wel dat ik me tijdens de meditatie vaak ineens bewust werd van pijn ergens. Ten onrechte had ik mezelf voorgenomen dat meditatie ‘ontspannend’ moet zijn. Er gebeurt echt een heleboel in je koppie, pas na de meditatie voelde ik soms subtiel wat ontspanning.

Balans
Mijn doel was om meer lichaamsbewustzijn te creëren en te vertrouwen daarin. Na veertig dagen meditatie kan ik zeggen dat ik zeker progressie heb geboekt, al is het subtiel. Ik ben meer bewust geworden, het lukt me alleen nog niet om dit altijd en overal te kunnen. Dit is natuurlijk niet raar. Het is en blijft lastig om je kwaliteit te balanceren met de daarbij horende valkuil. Dit gaat zeker nog niet elke keer goed, ik merk alleen wel dat de meditatie in ieder geval de ruimte en tijd (basis) creëert.

Van onmogelijke uitdaging naar Jeske momentje
Waar de meditatie in het begin iets was waar ik toch best wel tegenop zag, is het gedurende de tijd meer en meer een ‘Jeske momentje’ geworden in mijn dag. In het begin was het vooral zelfdiscipline die maakte dat ik elke dag op mijn matje neerplofte: ‘ik moet en zal die 40 dagen halen.’ Tegen het einde werd het meer en meer een moment waar ik naar uit keek, om even te stoppen met rennen en stil te staan. Je komt tijdens dit avontuur, want zo zag ik het zeker, van alles tegen. Ik vond het erg fijn om hier met Saskia over te kunnen sparren. Soms kon ik de dingen totaal niet plaatsen, maar vielen ze later dan alsnog op hun plek. De meditaties van Workingflow zijn een mooie manier om thuis, laagdrempelig aan de slag te gaan met iets waar je tegen aan loopt of meer aandacht aan wil geven.

Bedankt Saskia, voor het helpen in deze uitdaging en het geduld (voor twee)! 😉

jeske-3